Alle blogs
comments 2

Kajak – herfst 2019

Ik verken de wereld vanuit een bijzondere plaats: droog maar dicht op het water. De oevers lijken voorbij te glijden, maar het is de kajak waar ik in zit die door het water beweegt. Voor en achter mij varen anderen. Onze tenten zitten in onze boten. En slaapspullen, literpakken water. We blijven een nacht van huis, namelijk.

Eerst moet alles in die kajaks gepropt. Wat een ellende. Warme jas, koude zakken soep, slaapmat, tarp. Alle vier – Bernardo, Anne-Wil, Eric en ik – passen en meten we onze eigen spullen in de kajak die dit weekend even van ons is. De kaart van het gebied gaat voorop.

Mijn fototoestel ligt in een waterdichte zak bij mijn voeten. Ik ben blij dat ik dat ding bij me heb.

We gaan even aan land voor het middageten. En later om onze tent op te zetten. Er is eten. Pasta. Zalig. Het regent maar we hebben een tarp.

En dan is daar de nacht. De nacht met een volle, volle maan. Een maan met een cirkel van regenboogkleuren om zich heen. Is er een astronoom in huis die weet wat voor verschijnsel dit is?

Iemand komt met het zotte idee om nog een keer in onze boten te stappen voor een nachtelijke vaartocht. We doen het. Door het licht van de maan kunnen we, als onze ogen gewend zijn aan het donker, heel goed zien. Magisch.

De foto hieronder is de maan die op het water schijnt. Is het niet ongekend?

Voor de foto’s hierboven moet ik de ISO-waarde (de lichtgevoeligheid van de sensor waar het licht door mijn lens heen op valt) flink opschroeven en de ruis die je ziet – die gekke stipjes, pixels, korreltjes – is onmiskenbaar. Dat kan maar één ding betekenen: mijn fototoestel was minder gevoelig dan mijn ogen. We hebben als mens prachtige instrumenten in ons hoofd om mee te kunnen zien.

Het is in het echt duizend keer mooier dan op de (niet zo) gevoelige plaat.

De volgende ochtend sta ik met Eric op om de zon op te zien komen. Dat ik nog niet wakker ben als ik in de kajak stap, blijkt uit het feit dat ik drie tellen later – hóla – in het water lig. Dan ben ik wel wakker. Ik scheld mezelf uit, trek een andere broek aan en we gaan – net op tijd voor de ochtendkleuren.

Alles is stil.

We varen wat, drijven wat, maken een vlotje om even goed te zien hoe mooi het is.

Stilstaand beeld kan niet beschrijven hoe mooi dat varen is. Hoe meerkoeten en eenden en zwanen op het water dobberen, naast je. Hoe een grote troep zwanen opvliegt, hun vleugels klappend op het water – het geluid van het zwiepen weergalmend over de oppervlakte.

Ja, wondermooi.

We ontbijten. Altijd gaan kamperen met iemand die pannenkoeken kan bakken en dan ook een shitload aan frambozen meeneemt en stroop.

We zien zwanen over het water gaan.

We varen terug naar de bewoonde wereld terwijl de zon langzaam lager zakt.

En thuis hang ik alle vieze, natte spullen aan mijn wasrek te drogen. Inclusief vaarkaarten. Ik douche, word in- en inwarm. Droog. De bank zit heerlijk – maar de kajak zat beter.

Heb jij buitensportfoto’s nodig en vind je deze foto’s mooi? Ik zou zeggen: neem eens contact op. Bel of mail of app me, dan kletsen we over jouw wensen en wat ik voor je kan doen.

2 Comments

  1. Kunja says

    Wat een heerlijke dagen zullen dat geweest zijn in de natuur ,al varende!
    Leuk verhaal en prachtige foto’s van jullie canotocht!

    • Laurie says

      ja, het was heerlijk… echt heel fijn! wie weet kunnen we het ook eens met het hele gezin doen! maar dan in de zomer. en met een grote kano! lijkt mij hartstikke leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *