Foto’s maken doe ik al heel lang. Tien jaar geleden, ik was toen zeventien, zette ik mijn eerste beelden op een site. Ik schreef er zoete en rauwe gedichten bij en was op-en-top dromerige tiener. Het leuke is, vind ik, dat ik nu dus fotograaf ben geworden (wat ik toen nooit had gedacht). En dat ik mijn foto’s van toen zo lelijk nog niet vind. En dat ik best wat overeenkomsten zie met de foto’s die ik nu maak.

Zo zie ik in mijn oude foto’s al mijn liefde voor ‘vormen’ – ik wil mijn gefotografeerde onderwerpen vaak verdelen in lijnen en vakjes. Ik zie dat ik toen ook details zag. En hield van het niet-geregisseerde. En ik herken mijn hang naar sfeer, ook al is die soms somber of een tikje rauw.

Laatst vond ik deze foto’s terug. Ze zijn in de loop der jaren gemaakt – en bij iedere foto weet ik nog hoe ik me voelde toen ik ze maakte.

Dus ik vind het bijzonder om terug te zien. Deze foto’s, gemaakt door een meisje dat nog niet weet dat fotograferen later haar werk gaat zijn. Een meisje dat over foto’s nog heel veel zou gaan leren, afleren – en later weer terug zou verlangen naar de onbevangen verliefdheid op fotograferen die ze in die dagen had. En de onbevangen nonchalance waarmee ze de wereld om zich heen vastlegde.

Vandaag deel ik een paar van deze foto’s.