Alle blogs, Trouwfotografie
Leave a comment

Xander en Suzanne trouwen

We zitten met acht mensen op een sloep. Een bruidspaar, hun ouders, de kapitein (ha) en ik. Na de kerkdienst varen we naar de dinerlocatie. Het duurt wel even, een kwartier of drie. Ik vind het fijn  – een moment om te zitten of te hangen, te praten of te zwijgen, te genieten van de zon en van het getrouwd zijn (voor het bruidspaar dan). Xander en Suzanne – ik heb genoten van jullie ontspannen trouwdag en ik ga er nu over vertellen voor iedereen die meeleest.

De dag begint in Utrecht bij het bruidspaar thuis. Ze hebben uitzicht op de Domtoren (zoekplaatje hieronder). Xander is niet thuis vanmorgen, zodat Suzanne in alle rust haar jurk aan kan doen. Dat gebeurt in de gezellig krappe hal waar moeder, zus en vriendin zich om haar heen wurmen om strikken te strikken, ritsen te ritsen en te spieken of haar jurk helemaal perfect zit.

Kijk trouwens, altijd leuk om in een huis signalen van trouw-voorpret te ontdekken. ‘Het gaat bijna gebeuren’, staat er op dit bord geschreven. De bruiloft! Vandaag is het, echt, daar denk je dan een jaar over na. En dan is het op een dag ‘vandaag’ én je trouwdag.

Xander komt de galerij oplopen en Suzanne komt hem tegemoet. Daar zien ze elkaar voor het eerst vandaag, bruid en bruidegom. Vind ik een mooi moment. Samen zijn is zo’n beetje waar het om gaat op je trouwdag, dus als dat moment dan daar is, moet ik altijd glimlachen van binnen omdat ik blij ben voor het bruidspaar dat ze samen zijn!

PS: Xander vindt Suzanne natuurlijk prach-tig als hij haar ziet – en wie nou niet? Ze is zo’n lieve stralende vrouw. En ik vind haar bruidsjurk zó mooi en haar haar zit zo losjes chique.

(Mooi onscherp is niet lelijk – zie foto hierboven – en op de foto hieronder zie je hoe de mama van Suzanne het niet droog houdt)

En dan gaan we: naar de locatie waar de dag vandaag plaats vindt. In Maarssen is het – bij de Nonnerie. En van daaruit maken we een wandeling langs het water en door een park en ondertussen maken we foto’s en dat is dan de fotoreportage. Hoe chill! Hoe rustig. Hoe ontspannen!

En dan komen we hier aan. In sprookjesland. Kijk nou hoe mythisch dit tafereel eruit ziet. Het bospad kronkelt, de bomen zijn hoog de zon valt bovenop Xander en Suzannes blonde (of zijn het gouden) haren.

En we wandelen weer door. Foto’s maken op z’n rustigs.

En dan staan Xander en Suzanne ineens in een boot, te kijken naar alle gasten die naar hen staan te zwaaien omdat ze het zo leuk vinden om hen te zien. Weer zo’n piekmoment. Ik stel het me voor  dat het voor het bruidspaar voelt zoals het voelt om mensen te verwelkomen op je verjaardagsfuif – maar dan in het kwadraat.

Wisten jullie trouwens dat Maarssen zo’n charmant centrum had?

Hier skip ik even een onderdeel van de dag. We slaan de koffie en thee over en zoeven naar de kerk. De kerk, ook aan het water, waar Xander en Suzanne straks binnen komen en ‘ja’ gaan zeggen tegen elkaar.

Getrouwd! Zie ze stralen! Ik word zo blij van blije foto’s op mijn computerscherm. Hierboven lopen Xander en Suzanne de kerk uit en buiten wacht een sloep ons op. En daar stappen we in – het bruidspaar, hun ouders, de kapitein (ha) en ik. Dit is dat moment waar ik aan het begin van deze blog over schreef. Dat moment om te zitten of te hangen, te praten of te zwijgen, te genieten van de zon en van het getrouwd zijn.

Mensen die nog een keer willen gaan trouwen, opgelet. Zo’n rustig moment (van drie kwartier even uitpuffen en van een klein gezelschap genieten en in je opnemen dat je getrouwd bent en hoe fijn dat is) dat vind ik echt een aanrader. Niet alleen omdat het voor mij ook fijn is om het even wat rustiger te hebben (ha) maar vooral omdat je als bruidspaar vaak van het ene naar het andere doorgaat – en dan is een korte rustpoos echt fijn.

Hooi! Alle mensen staan nog bij de kerk om te zwaaien! En ik maak toch even een geposeerde foto – omdat ik Xander en Suzanne zo lief vind samen in die boot. Daarna houd ik me weer bij mijn lievelingen: tussendoor-foto’s.

Bij de Nonnerie worden we opgewacht door deze feestvierders. We stappen uit en lopen door het restaurant naar de achtertuin waar het gezellig is – waar mensen met elkaar aan het kletsen zijn en kinderen aan het spelen zijn. Check vooral die foto van een meisje dat verstoppertje speelt. Ze zit opgepropt en gebukt onder een auto door te gluren naar degene ‘die hem is’. Ik was even vergeten dat ik dat vroeger ook deed maar ik kan het me weer helemaal voorstellen: de weg zo dichtbij, de geur van auto en de spanning van als-ze-me-maar-niet-vinden.

En dan: stukjes. Wie meeleest op mijn blog, weet dat ik ervan houd. Schaterlachende bruidsparen zijn een van mijn liefdes. Kijk maar mee hoe dat er vandaag uit ziet. Eerst zie je trouwens gasten die meedoen met een quizz: ze denken heel hard na over de vraag. En Xander en Suzanne weten het antwoord ook niet zo goed.

Lieve Xander en Suzanne, ik heb genoten van jullie ontspannen houding, jullie rustige fijne dag, van hoe jullie lekker vaak even bij elkaar gingen staan om te kletsen (en te kussen) en van de lieve gasten. Ik wens jullie een heel fijne huwelijksreis toe – volgens mij zijn jullie nog steeds aan het genieten op Bali. En voor daarna een heel mooi leven als man en vrouw. De bruiloft was een pracht-voorproef daarop!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *