Alle blogs, Trouwfotografie
comments 2

Rico en Eva trouwen

Onder deze boom staan Rico en Eva. Een prachtige boom, een prachtig stel. Tijdens de ceremonie, vanavond, zullen ze gaan vertellen dat ze zo fijn zichzelf kunnen zijn bij elkaar. Gewoon, precies zoals ze zijn. Mooi vind ik dat. Maar hun dag begint eerder, bij Rico’s ouders thuis. Daar waar hij zich klaarmaakt voor de dag. Ik neem je mee.

Als ik aankom bij Rico thuis, heeft hij zijn normale kloffie aan – tenminste, ‘normaal kloffie’ in vergelijking met het pak wat hij nu aan gaat trekken. Ik moet zeggen: nu ik bij een bruidegom fotografeer (wat ik niet vaak doe), krijg ik wat meer oog voor hoe mooi zo’n pak eigenlijk is. Begrijp me niet verkeerd, ik vind de trouwpakken van mannen altijd mooi, maar mijn oog valt toch al gauw eerst op de trouwjurk van de bruid – en zo hier ’s ochtends foto’s maken van Rico, zonder bruid in zicht, verandert dat wat. Mooie schoenen ook!

En dan: de jurk. Oh, ik hou van trouwjurken. Ik ben altijd zo nieuwsgierig hoe de bruid, die ik daarvoor alleen in ‘gewone’ kleding zie, eruit zal zien. Eva ken ik langer (van onze gezamenlijke reis naar Zambia – waarover je hier meer kunt lezen) en daarom ben ik nóg nieuwsgieriger. Tijdens een Zambia-reünie eerder dit jaar keken we al plaatjes van wat zij mooie jurken vond – dus ik heb al een beetje een idee.

Eva heb ik door de jaren heen leren kennen als een enorme lieverd, die vrolijk is en zegt wat ze denkt. Rico leerde ik pas kennen toen we hun bruiloft gingen bespreken en ik vind dat die twee geboft met elkaar.

En ze is prachtig! Ik vind de jurk heel mooi bij Eva passen, met een strak lijfje en dan poef een wijde rok. Fijn fijn. Manon, op de foto links – en later vandaag de getuige van Eva – was ook mee naar Zambia – wat een thuiswedstrijd voor mij zo!

Daar is hij. Rico wacht Eva op en zij stráált als ze naar buiten komt.

We rijden naar de locatie van vandaag: Kasteel Geldrop. Ik dacht eerst aan een kasteel-kasteel, maar dat is niet wat dit is. Het lijkt meer op een mooi landhuis, met een bloementuin en kassen en zelfs bínnen staan mooie groene bomen die mooi passen bij de grote ramen. Ik vind het een prachtplek. Dat én er staat taart klaar, wat natuurlijk nooit mis is.

We maken foto’s in de bloementuin. Ik hou van bloementuinen. Alles is zo mooi wild en tegelijkertijd geordend, maar dat zei ik al in een eerdere blog – wie al m’n blogs leest heeft dat onthouden. Goed. Ik vind het Rico en Eva mooi staan, zo’n bloementuin! We maakten hier eerder dit jaar trouwens ook foto’s, misschien herinner je je dat nog (klik hier voor de blog) maar toen was het vroege, vroege lente en er stond nog niets in bloei. Wat een verschil! De natuur is zo snel en bijzonder, vind ik.

Van de bloementuin lopen we naar een oud park met even oude bomen. Kijk nou hoe groot! En hoe mooi, met die zing-zangende takken zo helemaal omhoog en opzij. En slingerende takken die de grond kussen. Prachtig, werkelijk.

Tijd voor het avondeten!

Misschien is het je opgevallen: dit bruidspaar zit aan het avondeten – maar er is nog niet getrouwd. Klopt! Dat vind ik heel bijzonder aan vandaag: de ceremonie is ’s avonds, na het eten. Zo mooi: er kunnen zo veel gasten bij zijn, de sfeer is lekker avondig (ik weet niet, de avond zie ik als knus en charmant), het licht is zacht. We zitten tussen de bomen (die twee grote van tijdens de fotoreportage).

En aan de bomen hangen trouwfoto’s van vaders en moeders en opa’s en oma’s. Onder andere deze, die je hieronder ziet. Ik hou van oude trouwfoto’s: om het sentiment ervan, om het symbolische, om de eenvoud die veel van die foto’s bezitten, om de oude trouwjurken en oude boeketten, om de hoed.

Rico wacht Eva op, net als alle gasten.

Is het geen plaatje, zo onder die bomen? En het voelt avond-achtig, toch? Ja, ik hou van op deze manier trouwen. In de avond, tussen de bomen: perfect.

Rico en Eva vertellen elkaar waarom ze van elkaar houden. Dat ze zo fijn zichzelf kunnen zijn bij elkaar. Ze stralen.

Het feest begint. Eerst speechen de vaders (het advies: blijf tijd voor elkaar vrij maken en doe samen leuke dingen) en dan kan het dansen beginnen. Ik fotografeer tot elf – en dans daarna mee tot half één en dan, dan fotografeer ik romantische fakkels en sterretjes en een hypervrolijk bruidspaar dat daar doorheen loopt. Maar eerst het feest.

Kijk, voor wie mij niet kent: ik sta zelf ook op de foto! Dat moest even, want van links naar rechts zie je allemaal lieve mensen die ik op diezelfde reis naar Zambia heb leren kennen: Ruben, Gertjan (mijn vriend), ik, Eva, Jorieke en Manon.

Het was een mooi feest.

Lieve Eva en Rico, ik heb genoten van jullie trouwdag en van jullie zelf. Je kunt zien hoe lief jullie elkaar vinden en ik vond het heerlijk om dat vast te leggen. Ik wens jullie een heleboel liefde toe samen – een pracht-huwelijk. Net zo twinkly twinkly als deze sterretjes-erehaag. Tot snel!

2 Comments

  1. Wilma ter Keurs says

    Prachtig Laurie! Je schrijft er ook aaltijd zo liefdevol bij.

    • Laurie says

      Dankjewel Wilma! Ik probeer het, iedere bruiloft is liefdevolle woorden waard!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *