All posts filed under: Trouwfotografie

Willem en Hanneke

Willem en Hanneke trouwen vandaag. Het is ijskoud. De koudste bruiloft die ik ooit heb gefotografeerd, denk ik. En de laatste van mijn ‘trouwseizoen’. Half december trouwen is niet gebruikelijk, maar ik vind het zo tof dat Willem en Hanneke het doen. Knus. Buiten guur, binnen warm. Het is nog helemaal donker als ik aankom bij het ouderlijk huis van Hanneke. De lantaarn brandt. Een grote, witte strik zit om de deur. Daar moet ik zijn. Binnen doet Hanneke haar trouwjurk aan. Een klassieke jurk, prachtig in eenvoud. Met mouwen – zo passend bij de winter. Zie je dat briefje dat op Hannekes kamer hangt? Ahh. Als Willem aankomt, is het ook nog donker. Hij haalt het boeket van Hanneke, waar dennenappels in verwerkt zijn, uit de auto. Willem belt aan bij Hanneke en zij doet de deur open. Samen stappen ze in de auto. De vader en moeder en broer en zus van Hanneke zwaaien haar uit. We maken foto’s bij een mooi landhuis. De zon is inmiddels opgekomen. Als we door de gang …

Elias en Marlies

De zon laat z’n licht vallen – zo door het raam. Marlies gaat trouwen vandaag en haar zus doet haar trouwjurk bij haar aan. De haren van de zussen lijken wel van goud in dit licht. Het is koud, want het is december. Welkom op de winterbruiloft van Marlies en Elias. Ik kom aan en zie dit versierde huis. Daar moet ik zijn. Ik voel me opgetogen: ik fotografeer niet zo vaak een winterbruiloft. Maar ik hou ervan. Van de frisse buitenlucht tot de knusheid binnen. Ik hou ervan dat het bijzonder voelt. Iedereen heeft in de winter behoefte aan warmte, gezelligheid en knusheid. En op de bruiloft van Elias en Marlies vind ik dat – en zijzelf en al hun gasten met mij. Daar is Elias. Stippensokken en al. Hij komt Marlies ophalen. Zij loopt van de trap van haar ouderlijk huis naar beneden, waar Elias haar stralend aan staat te kijken. Elias en Marlies zijn twee rustige, lieve mensen. Tijdens ons kennismakingsgesprek zag ik dat ze gek op elkaar waren op een heel …

Kelly en Jori

Dit zijn Jori en Kelly. Een paar maanden geleden wist ik nog niet van hun bestaan af. Toen mailde Kelly of ik hun bruiloft zou willen fotograferen. En vorige week dronken we met z’n drieën koffie in Breda. Ik word daar toch zo blij van hè. Dat meen ik echt. Vind ik mezelf op een simpele dinsdag in een gemoedelijk café met een kop thee – aan het kletsen met mensen over wie zij zijn en wie ik ben. Over de bruiloft. Over de lieve mensen in hun leven die ze gaan uitnodigen. We ontdekken een gezamenlijke liefde voor podcasts. Mijn werk is vrij ‘alleen’, ik werk gemiddeld vier dagen per week vanuit huis. Ik kan goed alleen zijn en vind dat heerlijk. Maar dat ik een poosje meeloop in het leven van allerlei leuke en lieve bruidsparen, dat vind ik ontzettend tof.  En dan mag ik aan het einde van het gesprek ook nog vastleggen wat ik zie. Ik maak foto’s van Kelly en Jori en die zien er zo uit.

Martijn en Moniek

Dit zijn Martijn en Moniek. Zij trouwen vandaag. Weet je wat ik nou mooi vind aan de foto hierboven? Hoe liefdevol de hand van Martijn zijn bruid vast houdt. Klik. Vastgelegd. We staan in het herfstbos, de bladeren verkleuren al een beetje naar geel en hier en daar oranje. Het is volle bak herfst en toch zullen we vandaag buiten in de zon zitten middageten.

Focco en Marije

Ruim een jaar geleden kreeg ik een mail van Marije. Ze vroeg of ik trouwfoto’s wilde maken van haar voorgenomen trouwdag met haar verloofde Focco (‘die term voelt nog een beetje onwennig’, zei ze erbij). Zij maakt zelf ook graag foto’s en dan vind ik zo’n mail extra speciaal. En natuurlijk wilde ik foto’s maken. Vandaag laat ik zien hoe dat gegaan is. Welkom op de dag van Focco en Marije. De dag waarop Focco al niet meer Marije’s verloofde is, maar haar mán.

Dirk-Jan en Marleen

Met deze dikke knuffel begint de trouwdag van Dirk-Jan en Marleen. Want zo’n dag begint, vind ik, pas echt als de bruid en de bruidegom bij elkaar zijn. Hier weten ze het nog niet, maar het zal een trouwdag worden met septemberzon, met een verrassingslied gezongen door familie en met autodeuren die ondersteboven openslaan. Oké, dat laatste wisten ze vermoedelijk wel, maar daar was ik vooral erg verbaasd over. Kijk maar mee.

Nicole en Tom

Naar deze bruiloft keek ik al een tijd uit. Hoe dat zo kwam? Ik kende Tom en Nicole via een andere bruiloft (deze, voor de nieuwsgierige aagjes, ook een militaire bruiloft overigens). En ons voorbereidingsgesprek was hoe dat hoort te zijn: fijn en ontspannen – maar ook diepgaand en openhartig. Tom, Nicole en ik kwamen erachter dat we alle drie kenden hoe bijzonder het is om in een relatie voor elkaar te zorgen – als het met één van de twee niet zo goed gaat. Bijzonder vind ik dat, om in korte tijd dichtbij mensen te komen die ik eigenlijk nog niet ken. Een klik die maakt dat ik extreem geniet van het maken van foto’s.

Bram en Miranda

Zij heeft rood haar, hij een groen pak. Wauw, wat staat dat mooi bij elkaar. Daarom alleen al vind ik ieder plaatje van deze bruiloft fijn! Plus dat het een heel mooie dag is – vol inside jokes, schaterlachen, gekleurde bloemen en lieve mensen. Vandaag trouwen Bram en Miranda in Oud-Beijerland, kijk maar mee.

Janko en Christel

Welkom op de bruiloft van Janko en Christel. Een dag waarop de bruid een korte jurk draagt, er een nieuwe trouwtraditie wordt gemaakt – namelijk het breken van chocola – en ik véél foto’s maak van een schaterlachend bruidspaar (ik kon achteraf amper kiezen welke foto’s ik wel en niet zou leveren want lachende mensen zijn zo mooi). De bruiloft vindt plaats in de tuin van Christels ouders – heel de dag. Er hangen slingers en er zijn bloemen. Het barst van kleur. Christel en ik werkten negen jaar geleden als studenten samen aan een project. In de tussentijd onthield ze dat ik foto’s maak. Hoe verrast was ik om na zoveel jaren een mail te krijgen of ik bij haar bruiloft wilde zijn om foto’s te maken! Jaa, dat wilde ik. Ben ik even blij dat ik kon. Wat een prachtdag. Kijk maar mee. Christel draagt bloemen in haar haar. Ze bereidt zich voor op haar trouwdag met haar moeder en zus en bevriende kapster. Janko staat buiten te wachten. Dat is wel zo’n …