Alle blogs, Trouwfotografie
comments 4

Femke en Jan-Willem

Ik kom bij Femkes ouderlijk huis aan met mijn fototoestel en zie gelijk dat er hard gewerkt wordt op deze bruiloft. Een vriendin van het bruidspaar blaast ballonnen op, de kapster doet zorgvuldig het haar van de bruid. Het is warm, ondanks dat het vroeg is. Ik weet niet of je het nog weet – maar deze dag valt aan het einde van de hittegolf die in augustus golfde. Vandaag trouwen Femke en Jan-Willem.


Bruid Femke is zelf ook fotograaf. Ze heeft vorig jaar met me meegelopen tijdens een bruiloft en we hebben allebei bij hetzelfde tijdschrift gefotografeerd. Met dat in mijn achterhoofd, vind ik het bijzonder dat ze voor mij kiest als trouwfotograaf. Het maakt me niet extra zenuwachtig, want ze geeft me heel veel vertrouwen.  Dat vind ik zo ontzettend fijn. Als de bruid vertrouwen heeft in wat ik kan en zich geen zorgen om de fotografie maakt, voel ik me op mijn gemak en gaat het foto’s maken heel goed!

Terug naar de bruiloft. Als ik rustig mijn weg zoek en foto’s maak terwijl Femke wordt opgemaakt en aangekleed, komt haar zus binnen. Hihi, zo enthousiast als ze is!

Ik vind het altijd een mooi moment als een bruid voor het eerst in de spiegel kijkt als ze helemaal mooi is aangekleed. Ik ben nog nooit een bruid geweest, maar het lijkt me zo bijzonder om jezelf dan te zien. Soms zeg ik het zelfs even: neem even de tijd om te kijken hoe prachtig je er vandaag uit ziet!

Wie het bruidspaar op bovenstaande foto is, weet ik niet, maar ik weet wel dat ik een fascinatie heb voor oude trouwfoto’s. Logisch misschien – omdat het mijn werk is. Maar ook omdat de fotografie ‘vroeger’ zo totaal anders was. Je liet misschien één portret maken bij een fotograaf. Of er liep iemand mee met een analoog fototoestel – die bij wijze van spreken maar tien rolletjes volschoot (weinig in vergelijking met de vierduizend waarmee ik na een bruiloft thuis kom).

En deze ‘ouderwetse’ foto’s zijn even waardevol als de onze van nu. Het gaat immers om het moment dat twee mensen elkaar trouw beloven. En het warme gevoel dat daarbij hoort, dát is waar het om gaat. Ik hoop foto’s te maken die door de jaren heen belangrijk en mooi gevonden worden voor het bruidspaar en hun familie. En deze oude foto’s helpen me soms om erbij stil te staan waar het nou precies om gaat.

Terug naar de trouwdag! Femke is zojuist de trap afgelopen naar beneden, waar Jan-Willem op haar staat te wachten. Hij is een vrolijke bruidegom – die heel gek is op zijn Femke.

Na de ontmoeting tussen bruid en bruidegom eten we (het bruidspaar, hun familie, de videograaf en ik) taartjes in de tuin. Het is zomer dus het is warm!

En dan gaan we op weg naar het park voor een fotoreportage. We vertrekken in de auto van Jan-Willems broer, die overleden is. Heel verdrietig. Maar mooi dat zijn auto mee gaat vandaag.

In het park vinden we deze prachtige groene boom met omlaaghangende takken. Ik zie hem en word er instant blij van. Hoe mooi, al die kleine blaadjes die net wat in kleur verschillen – het mooie ‘nisje’ waar Femke en Jan-Willem precies in kunnen staan. Ja, ik hou ervan.

Paniek! Regen! Levert anders prachtige plaatjes op.

Weet je wat ik zo mooi vind aan Femke? Aan het begin van de trouwdag sprak ik met haar en toen zei ze: ik wil me niet te zenuwachtig maken voor vandaag. Het is gewoon een mooie dag. En dat vind ik heel fijn. Trouwen is natuurlijk bijzonder – en mooi. Maar ik ken mezelf – en sommige andere vrouwen – en ik weet dat ‘me druk maken’ één van mijn kwaliteiten is. Ervoor kiezen om niet mee te gaan in de zenuwen, angst en het streven naar perfectie: dat vind ik goed.

En de foto hierboven vind ik dat wel mooi uitdrukken. Femke ziet er zo stralend en ontspannen uit! Alsof ze zegt: de trouwdag komt zoals hij komt. Hij heeft al zoveel in zich voordat ik er iets van ‘maak’.

De ceremonie begint alweer. Buiten! Kijk ze nou zitten! Heerlijk.

Getrouwd. Op naar de taart en de felicitaties.

Tijdens de groepsfoto’s dwarrelt de zon zachtjes door de bomen – hoe mooi wil je het hebben.

Zie je dat meisje hierboven? Ze is een vriendin van Femke en ze houdt een speech van heb-ik-jou-daar zo lief. We genieten er geloof ik allemaal van mee. En bij Femke rolt er een dikke traan over haar gezicht. Bij haar vriendin ook trouwens.

Dit hieronder is het kerkje waar Femke en Jan-Willem elkaar trouw beloven voor Gods aangezicht – en zijn zegen ontvangen. Ik ben inmiddels moe. Vaak eindigen mijn fotografie-dagen bij een kerkdienst. De trouwfotografen onder ons weten het: ons vak is vermoeiend. Ik vergelijk fotograferen vaak met autorijden: je staat aan, je bent aan het opletten of je niet iets hoort (lachen er mensen? daar moet ik zijn!) of ziet (wauw, een kindje dat de jurk van de bruid bekijkt, een druppel op het boeket bloemen, een traan op een wang) – je kunt niet pauzeren (de mooiste momenten gebeuren tussendoor). En dat een hele dag!

Als er dan een kerkdienst is ben ik altijd blij, op het emotionele af. Ik maak nog steeds foto’s en ik streef naar het allermooiste beeld: en tegelijkertijd kom ik tot rust. Ik vind het niet passend om heel de tijd rond te lopen, dus ik zit af en toe een lied mee te zingen of simpelweg te genieten van Gods rust. Tussentijds bijkomen. Ik fotografeer gericht – en zoek misschien nog wel meer dan normaal naar esthetiek en licht. 

Terug naar de bruiloft. De kerkdienst. Jan-Willem komt eerst de kerk binnen en wacht daar op Femke. Wat is ze (nog steeds) mooi! In de dienst vertellen ze elkaar waarom ze voor elkaar kiezen. En hun nichtje brengt de ringen.

Oké, zet je schrap. Zie je Femke hieronder? Ze kijkt naar de dominee met een vragende blik in haar ogen: mag ik? Is dit het moment voor de kus? De dominee moet ‘ja’ gezegd hebben, dat kun je uit de serie die erop volgt wel stellen. Waarom ik zoveel foto’s laat zien? Omdat ik vind dat je op elke foto ziet hoe blij deze twee mensen kijken. En daar krijg ik geen genoeg van.

Lieve Femke en Jan-Willem, misschien komt deze blog wat later dan jullie hadden verwacht. Inmiddels zijn jullie al een hele poos getrouwd (het is al bijna wéér zomer). Maar ik vond het fijn om jullie dag nog eens te beleven door er woorden voor te vinden en de mooiste foto’s bij elkaar te zoeken. Ik meen het als ik zeg dat jullie twee lieve mensen zijn – die proberen ontspannen in het leven te staan en de mooie dingen te laten komen zoals ze komen. Dank jullie wel voor het vertrouwen dat ik jullie dag mocht fotograferen – en ik hoop jullie nog weer eens te ontmoeten! Misschien bij een andere bruiloft – of Femke, loop gerust nog eens mee om te fotograferen.

BewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

4 Comments

  1. Menno Tolsma says

    Prachtig mooie foto’s en een hele mooie blog !!! Je beleeft de trouwdag opnieuw.

    • Laurie says

      Beste Menno, wat leuk om te horen. Dank u wel!

  2. Wypkje says

    Wat een mooi beschreven. De foto’s zijn werkelijk prachtig. De dag zelf was bijzonder. Trots op mijn zus en zwager

    • Laurie says

      Hoi Wypkje, wat een lieve woorden! Dankjewel. Het was echt bijzonder hè!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *