Alle blogs, Trouwfotografie
Leave a comment

Anton en Anita trouwen

Dit zijn de bruidegom en de bruid over wie je vandaag mag lezen: Anton en Anita. Een rustig stel dat zichtbaar lief voor elkaar is. Zo zou ik ze omschrijven, denk ik. Ze vieren vandaag hun trouwdag en ik neem je mee door hun dag. Je gaat foto’s zien in de stad én in de natuur, foto’s van tranen, foto’s van heel hard lachen, van oma die een pirouette draait en van een bruidspaar dat zó chill is dat ze kaartspellen spelen op hun eigen trouwdag.

Maar eerst: de ochtend. De dag begint in Utrecht, waar Anton en Anita wonen. Van buiten lijkt hun huis heel normaal, maar binnen is het natuurlijk een beetje anders dan anders. Er worden jurken uit zakken gehaald, er liggen trouwringen die nog niet om vingers zitten – en uiteindelijk komt Anton aan om zijn bruid te begroeten.

Ja, het kan zijn dat je dit stel al eerder langs hebt zien komen op deze site. Zie hier de blog met hun verlovingsfoto’s. Anton en Anita zijn twee heel lieve mensen, van wie ik er één al goed ken. Anita ken ik van mijn studententijd in Utrecht en samen met zeven andere meisjes vormen we een vriendinnengroep. Omdat ik niet meer in Utrecht woon kan ik er niet altijd bij zijn als we samenkomen, maar ik haak zo nu en dan aan en dan is het als vanouds, superfijn.

We maken foto’s in Utrecht.

Marleen (hieronder, links) is erbij tijdens de fotoreportage. Ze is een goede vriendin van Anita en die twee kunnen samen heel goed lachen. Heerlijk om te zien en vast te leggen op de – klik – foto.

En dan komen we vanuit de hectiek van de stad aan in de stille natuur. Op dit prachtige, hoge, lichte, groene bospad, waar de zon schaduwen laat vallen op de grond.

Hier (boven) zijn we onderweg naar één van de mooiste plekjes (vind ik) van de reportage: een veld met gras en op de achtergrond een weiland en bomen. Rustiek. Ik vind Anita’s prachtige haar heel mooi bij deze omgeving passen – met de losse plukken en bloemen erin. Vind je niet?

Dan: Fort Vechten. Dé trouwlocatie voor wie houdt van buiten zijn, ruimte en groen. De ceremonie vindt plaats tussen de bomen en ik klim op het fort (dat klinkt heldhaftiger dan het was hoor) om een foto van bovenaf te maken. Zo mooi, met het uitzicht op het meer. De trouwtaarten (ja, er waren er meer dan één) die ik onderweg tegen kom, staan al op ons te wachten.

Ik kan toch steeds weer week worden van die lieve, kwetsbare momenten zoals hierboven. Lieve ontroering bij Anita, haar bijna-man die liefdevol naar haar kijkt. Dan heb je me hoor.

Ze zeggen ‘ja’, knuffelen, kijken lief naar elkaar en drinken even een glas water.

We zijn getrouwd! Kijk hoe lief ze naar elkaar kijken.

Taart! En cadeautjes! En selfies!

O – en nu komt het gedeelte waar bruid en bruidegom zo rustig aan het chillen zijn. Ze hebben bewust niks ingepland voor dit gedeelte van de dag – zodat er ruimte is voor spellen en ontspanning en biertjes.

En dan gaan we eten. Geef jij mij de aardappels eens door, schat? We zitten met alle daggasten aan één lange tafel te smikkelen van Spaans eten. Mmm.

Als je verder kijkt, zul je zien dat we zijn aangekomen bij de speeches. Eerst sprak de vader van Anita en daarna Marleen. Marleen en Anita kennen elkaar al vanaf de basisschool en ik vind het zó bijzonder om te zien hoe goed die twee elkaar kennen. Waardevol om daar mooie woorden aan te geven op een trouwdag. Vind ik dan. Ik ben wel van de woorden, die kunnen me zo raken. En daar ben ik niet de enige in, zul je zien.

De kerkdienst is even verderop in een kleine, oude kerk.  Anita’s vader brengt haar binnen en geeft haar hand aan Anton.

En weer komen er mooie woorden. Dit keer van Anton aan Anita en vice versa. Vaak, als ik een bruiloft fotografeer, ken ik een bruidspaar niet en dan is alles wat ik ze hoor zeggen nieuw. Nu weet ik al het een en ander maar alsnog hoor ik nieuwe dingen. En ik geniet van de kwetsbaarheid van hun woorden.

Anton en Anita vertellen dat ze elkaar kennen uit hun studentenhuis. In het begin dachten ze dat een relatie tussen hen niet goed mogelijk was, omdat ze niet hetzelfde geloof deelden, maar ze hebben toch hun weg naar elkaar gezocht en hier staan ze vandaag. Zo mooi om te horen.

Feest! Kampvuur, knuffels, lieve mensen die lachen, cadeaus – en een vrolijke openingsdans. Het liedje waarop ze dansten is heerlijk om te luisteren op regendagen. Brown eyed girl van Van Morrisson.

Als je slim bent zoek je het liedje even op. Gewoon om te luisteren.

Lieve Anton en Anita, wat een mooie dag was het. Jullie beheersen de kunst om ontspannen te genieten van alles om jullie heen, van de mensen, de onderdelen van de dag, de woorden, de spellen en elkaar. Jullie beheersen de kunst om rustig in het moment te zijn. Heerlijk om te zien en vast te leggen! Ik wens jullie het allerbeste toe samen.

En als kers op de taart één van de tofste foto’s van de dag: oma die een pirouette draait.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *